اقاجان . سلام . یوسف زهرا کاش لیاقت بیش از این داشتم. کاش اونقدر توانایی داشتم که با افتخار دست اندرکاری باشم جهت تعجیل در ظهورت.
یابن الحسن. آقای من جایی خوندم برای تعجیل در فرجت نباید نشست. باید ایستاد ...نه باید راه افتاد . باید دوید..... دست بکار شد.
آقاجان اومدم بگم التماس دعا خودت این لیاقت رو بده تا این آرزو به عمل برسه....
به امید دستهای یاریگر تو هستم یا بقیةالله(عج)

وصل یار

بردار از رخ پرده را ای ماه دل آرای من
کز نازنین سیمای تو روشن شود سیمای من

جانم ز هجران سوختی آتش به جان افروختی
سوزد دل از هجر و فراق ای وای من ای وای من

دل می‌گدازد سوی تو جان پر کشد در کوی تو
در دل ستانی شهره‌ای ای یار بی‌همتای من

هر دم شمیمی می‌رسد زان کوی عطراگین تو
تا بزم سرمستان ببر جانا دل شیدای من

من بی‌قرارم بی‌قرار در انتظار وصل یار
چشم نتظارم روز و شب آمال من سودای من

هر کوی و برزن سرکشم گیرم نشان از کوی تو
کن الفتی ای دلربا با این دل تنهای من

..............ادامه     (اشعار از بزرگواریست که توی سایت بچه های قلم ذکرش شده)

توکلم بر خدا 

و به امید دستهای یاریگر تو یا اباصالح المهدی(عج)

توکلم بر خدا 

و به امید دستهای یاریگر تو یا اباصالح المهدی(عج)

یا زهرا ......

آقاجان .یابن الحسنم. یوسف زهرا. ... این روزها صدای غمگین و ناله های پدر بزرگوارتان . علی شیر هدا از ته چاه بگوش می رسد ...........

بَود در خاطرم . چشمای بسته

رخ نیلی و پهلوی شکسته

تمام خانه ام یادآور اوست

دو چشمِ من به سوی بستر اوست

هزاران دردِ دل در خانه کرده

دل من را به یادش زنده کرده

دو یار و مونس و دلدار بودیم

برای یکدگر غمخوار بودیم

مرا پشت و پناهی بود . زهرا

چه گویم خود سپاهی بود . زهرا

کنار ساحلش پهلو گرفتم

من از او قوت زانو گرفتم

ببین حال پریشان علی را

ببین شام غریبانِ علی را

الا ای پر کشیده سوی افلاک

برون آور سر ز این خاک

به اشک دیده شستم پیکرت را

کفن کردم آن پیکر نیلوفرت را

گریبان از جئایی چاک کردم

تو را با دست لرزان خاک کردم

به ناگه قامتم یکباره بشکست

زدم با آه و حسرت دست بر دست

به دریای غمت ساحل ندارم

به جز قبر تو من منزل ندارم

غمت در سینه ام آتشفشان کرد

علی را مرگ تو قامت کمان کرد  

توکلم بر خدا 

و به امید دستهای یاریگر تو یا اباصالح المهدی(عج)

به دانه دانه تسبیح مادرم، موعود!
که بی تو هیچ نیامد به دیدنم لبخند
که روزها همه مثل هم‌اند- سرد و سیاه-
غروب‌ها و سحرهاش خسته‌ام کردند

کشانده‌اند مرا روزها به تنهایی
گمان کنم که مرا منتظر نمی‌خواهند!

تو نیستی و جهانم پر از فراموشیست
جهان عاشقی‌ام را غروب‌ها آکند...
تو نیستی که قیامت کنی به آن قامت
تو نیستی که درختان به خویش می‌بالند!
تو نیستی و... چقدر از زمان من باقیست

چقدر بی تو بگویم غزل غزل، یکبند
به چشم‌های کسی احتیاج دارد که
زند به شاخه ادراک خاکی‌اش پیوند
به چشم‌های کسی که شبیه یک منجی
زلال، آبی، روشن- شبیه تو- باشند

چقدر چله نشینی؟ چقدر ندبه و اشک؟
چقدر بی تو سرودن قصیده‌های بلند؟

امیر اکبرزاده